Belki de insan kendisini olduğu gibi kabul etmeye başladığında başkalarını da olduğu gibi kabul edebilir. Adım adım büyüyoruz. Emek veriyoruz. Hatalar yapıyoruz. Herkesin yaşadığı gibi bir çok yoldan geçiyoruz.
Benim bir yolum var. Bu yolda giderken tökezlediğim zamanlar çok oldu ve olacak. Eskiden korkardım yalnız kalmaktan. Ama anladım ki önemli olan kendimi kaybetmemekmiş. İsteyen yanımda olur istemeyen başka yolu seçer. Ortak yollarda buluştuğumuz kişiler bizleri geliştirmek kendimizi farketmemiz için karşımıza çıkarlar. İyi veya kötü doğru anlayabilmek yeterli olacaktır.
Şimdiye kadar karşıma çıkan veya bir şekilde hayatıma dokunan insanlara teşekkür ederim.
NASILSIN
İyi günlerimde çok eller uzanır ellerime,
Resmimi, suratımı baş köşeye asarlar...
Fakat demir kapıların her kapanışında üzerime,
Ardında taş duvarların her kaldığım zaman,
Ne arayan beni, ne soran...
Eeeehh, daha iyi be, bunun böyle olduğu...
Minnetim ve borçluluğum yalnız sana kalsın.
İyi günlerimde benim unuttuğum insan eli
Nasılsın?...
NAZIM HİKMET
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder