Yürümek

Yürümek; 
yürümeyenleri 
arkanda boş sokaklar gibi bırakarak, 
havaları boydan boya yarıp ikiye 
bir mavzer gözü gibi 
karanlığın gözüne bakarak 
yürümek!.. 

Yürümek; 
dost omuzbaşlarını 
omuzlarının yanında duyup, 
kelleni orta yere 
yüreğini yumruklarının içine koyup 
yürümek!.. 

Yürümek; 
yolunda pusuya yattıklarını, 
arkadan çelme attıklarını 
bilerek 
yürümek... 

Yürümek; 
yürekten 
gülerekten 
yürümek...

Tanrılar okulu

Bir bütün içinde olmamanın eksikliği, insanı cehalet,korku ve kendi kendini imha etmeye mahkum eder ve onu hastalıklara, çöküşe, saldırganlığa, acımasızlığa ve dış dünyada savaşmaya kadar götürür. 

Dünya, senin onu düşlediğin gibidir; o bir aynadır. Dışarıda kendi dünyanı bulursun, yarattığın, düşlediğin dünyayı. 

Dışarıda kendini bul! Git ve kim olduğunu gör... 

Diğerlerinin, senin içinde taşıdığı  yalanın, uzlaşmanın, cehaletin yansıyan görüntüleri olduğunu keşfedeceksin...

Beter bir dünya yaratıyorsun, sonra da kendi yarattığın şeyden, kendi eserinden dehşete düşüyorsun. Dünyanın nesnel olduğunu düşünüyorsun... oysa dünya senin onu düşlediğin gibidir. Git, dünyaya gir ve bunları kabullen... Kendi içindeki yoksullarla, zorbalarla, toplum dışına atılmışlarla tanış. Onları kabullen! Sakın onları görmezden gelme ve sakın suçlama. Dünyana teslim ol. Git ve yarattığın şeyi bilinçli olarak kabullen: sabit, cahil bir dünya... Ölü bir dünya. Bir kişinin gücü, kendine sahip olmasında ve aynı zamanda kendisine teslim olmasında yatar.

Hayatın Rengi

Bazen içi daralır insanın. Herşey üstüne üstüne gelir. Gitmeliyim dersin... 

Hiç düşündünmü nereye gitmeli? Mesela pembeye gitmeli.. Biraz duygulu çokça sevgiyle.. 

Maviye gitmeli huzur için, 

Yeşile gitmeli gerçekten yaşamak için,

Sarıya gitmeli yeni başlangıçlar için,

En çok da beyaza gitmeli saflık güven ve iyilik için

Arada kırmızı olmalı insanın hayatında ateşi tutkuyu yeri geldiğinde agresifliği yansıtmalı ama canlı kırmızısıyla bulunmalı siyah gibi negatif olmamalı..

Siyaha da gitmeli ama korkuyla hüzünle karamsarlıkla değil bütün renklerin verdiği enerjiyle başın dik, güçlü, en asil halinle.. 

Arzın merkezi..

Allah'ın yarattığı, şeytanın şaşırttığı bunca insandan bir avucu keşfedebilmiş Arzın Merkezini- iyi ile kötünün geçmiş ile geleceğin ben ve sen ayrımının zamanın hep bu an olduğu kavgasız savaşsız bir asude diyar. Buldukları yer öylesine güzelmiş ki dilleri tutulmuş.

Melekler hallerine acıyıp iki seçenek sunmuşlar. Şayet konuşma kabiliyetini geri almak istiyorlarsa gördüklerini unutmaları gerekiyormuş. Herşey silinecek ama kalplerinde bir boşluk kalacakmış. Eğer gördüklerini hatırlamayı tercih ediyorlarsa, ozaman da zihinleri bulanacakmış. Böylece, kimsenin bilmediği o beldeye varanların yarısı, yüreğinde bir eksiklik duygusuyla dönmüş. Yarısı da akılları karışmış halde. Hasret çekenlere aşıklar denmiş; kafasında sorular olanlara da şakirtler. Birinciler aşkı öğrenenlermiş, ikinciler ise öğrenmeye aşık.

NASILSIN?

Belki de insan kendisini olduğu gibi kabul etmeye başladığında başkalarını da olduğu gibi kabul edebilir. Adım adım büyüyoruz. Emek veriyoruz. Hatalar yapıyoruz. Herkesin yaşadığı gibi bir çok yoldan geçiyoruz. 

Benim bir yolum var. Bu yolda giderken tökezlediğim zamanlar çok oldu ve olacak. Eskiden korkardım yalnız kalmaktan. Ama anladım ki önemli olan kendimi kaybetmemekmiş. İsteyen yanımda olur istemeyen başka yolu seçer. Ortak yollarda buluştuğumuz kişiler bizleri geliştirmek kendimizi farketmemiz için karşımıza çıkarlar. İyi veya kötü doğru anlayabilmek yeterli olacaktır.

Şimdiye kadar karşıma çıkan veya bir şekilde hayatıma dokunan insanlara teşekkür ederim.

NASILSIN 

İyi günlerimde çok eller uzanır ellerime, 

Resmimi, suratımı baş köşeye asarlar... 

Fakat demir kapıların her kapanışında üzerime, 

Ardında taş duvarların her kaldığım zaman, 

Ne arayan beni, ne soran... 

Eeeehh, daha iyi be, bunun böyle olduğu... 

Minnetim ve borçluluğum yalnız sana kalsın. 

İyi günlerimde benim unuttuğum insan eli 

Nasılsın?... 

NAZIM HİKMET

Mutluluk💕

Sadece filmlerde değildi en zor zamanlarda dahi mutlu olabilmek... İmkanlar çoğaldıkça beklentilerimiz arttı.. Unuttuk birlikte yaşayabilmekte mutluluktu.. Neye sahip olduğumuz değil sevdiklerimizin yanımızda olması mutluluğun başlangıcıydı...

Stand tasarım çalışmaları