Kimse 4/4 değil...!

Yazmak isteyince değil de duygular seni boğduğunda dökülür kelimeler aslında...

Dönüp geriye baktığında koca bi hayat, ileriye baktığında uçsuz bucaksız ne zaman tökezleyeceğini bilmediğin, nereye gideceğini bilmediğin bir yol... O yol sanki hep düz gibi gelir.. Bu zamana kadar böyle oldu ama artık böyle olmaz dersin.. Ne var ki yanılgılarla dolu hayat.. Geriye baktığında herşey açık.. İnişli çıkışlı bir yol.. Bazen çok güzel bazense çok karmaşık.. Ne kadar karmaşıksa o kadar çok şey öğretiyor hayat! Kimsenin yaşına bakmadan büyüyünce öğrenirsin dediğin şeyleri erkenden öğrettiğinin farkına varıyosun.. Aile içinde hep küçüksün ama yaşadıkların küçük olmadığını öğretiyor. Öğrendiğim en önemli şey de küçüksün sen daha büyüyünce öğrenirsin lafının yanlış olduğuydu.. Biz hayata geldiğimizde hayatımız şekillenmeye başlıyor.. Evet insan kıymetlisine birşey olsun istemez. Biricik yavrusu zarar görsün istemez. Aile erteledikçe büyüyünce öğrenir diye hayat yüzüne tokat gibi vuruyor herşeyi.. Sonra onlar üzülmesin diye içinde yaşamaya başlıyosun sıkıntıları.. Niye çünkü büyüyünce öğrenicektim erken öğrendim.. Nasıl anlatılır ki onları üzmeden.. Ben çok üzüldüm ben çok yaralandım üstünden yıllar geçsede.. Onların yüreği yanar ben güçlüyüm.. Ben yaşadıysam ben atlatmalıydım durumu ve öyle de oldu.. Belki de kendi başıma yaşamamdı beni güçlü yapan.. Ben hiç anne baba bana bu böyle yaptı diye ağlamadım.. İçime ağladım. Çocukken korkardım yalnız uyumaktan.. Yalnız hissettiğimden güvensizlikten ve hayatı bilmediğimden.. Hala bilmiyorum ama öğrendiklerim beni hayatta dik durabilmeyi öğretti.. Anne baba abi yanında olmak zorunda değiller onlar benim hep yüreğimdeymiş bende onların sonradan öğrendim. Başım sıkıştığında ben varım yüreğimle aşabilirmişim.. Onlar bana büyük bir kalp vermişler sağlam şükretmesini bilen zor kötü durumlar olsada doğru yolu bulmamı sağlayan. Ailelerimizi biz seçiyoruz onlardan birşeyler öğrenebilmek hem de onlar bizden birşeyler öğrensin diye.. Herkesin bir sürü sınavı var bu hayatta en önemliside gülmeyi öğrenebilmek olmalı.. Hiç ağlarken bi anda güldüğünüz oldu mu.? İşte bunu yapabildiğinizde gerçekten gülebildiğinizde hayat güzel.. En çok kendine acımasız olmalı insan. Ne kadar acımasız olursanız o kadar kolay geçiyo sıkıntılar, kabulleniş herşeyden önemli. Hayatta kimse 4/4 lük değil. Biz hayata 4/4 olabilmeye geldik.. Olsaydık burda olmazdık heralde yada öğrendiklerimiz sonlanmış olurdu ki yaşamanın pek de anlamı kalmazdı sanırım..;)